Poleć znajomemu

Przyznawanie środków higieny osobistej pracownikom


Każdy pracodawca musi chronić zdrowie i życie pracowników przez zapewnienie bezpiecznych oraz higienicznych warunków pracy przy odpowiednim wykorzystaniu osiągnięć nauki i techniki. Elementem realizacji tego obowiązku jest między innymi dostarczenie przez pracodawcę pracownikom niezbędnych środków higieny osobistej. Jak zatem przyznawać takie środki?


Przede wszystkim, ilość i rodzaje tych środków powinny być dostosowane do u oraz stopnia zanieczyszczenia ciała przy określonych pracach. Zakładowe normy przydziału wydawanych pracownikom środków higieny osobistej, ustalone przez pracodawcę po zasięgnięciu ich opinii, powinny być określone w regulaminie pracy, układzie zbiorowym pracy lub porozumieniu z przedstawicielem pracowników. Ten ostatni przypadek ma miejsce wtedy, gdy na danym pracodawcy nie ciąży obowiązek ustalania regulaminu pracy.


Zróżnicowanie pracowników ze względu na rodzaj wykonywanej pracy


Ilość i rodzaje wydawanych pracownikom środków higieny osobistej są zróżnicowane ze względu na stan środowiska pracy. Dodatkowo powinny uwzględniać stopień zabrudzenia ciała przy wykonywaniu pracy, wymogi higieny osobistej związane z wykonywanymi czynnościami, a także względy wynikające z obowiązku przestrzegania wymogów sanitarnych.

Uwaga!


Dostarczone pracownikowi środki higieny osobistej są własnością pracodawcy i powinny być użytkowane wyłącznie w zakładzie pracy.


Zgodnie ze wspomnianymi wcześniej kryteriami wyróżnia się 6 grup pracowników zróżnicowanych ze względu na rodzaj wykonywanej pracy i towarzyszący jej poziom zbrudzenia.


Grupa 1


Pracownicy, którym powinno się umożliwić kilkakrotne w ciągu dnia pracy umycie nieznacznie zabrudzonych rąk, przemycie twarzy. Są to pracownicy na stanowiskach nierobotniczych. Przykładowo mogą to być: pracownicy administracyjno-biurowi, techniczno-inżynieryjni poza działami produkcyjnymi (nienarażeni na znaczne zabrudzenie ciała), pracownicy ochrony osób i mienia, a także zatrudnieni jako portierzy.


Grupa 2


Pracownicy, u których zachodzi konieczność usunięcia brudu łatwo zmywalnego z nieosłoniętych części ciała. Są to na przykład rewidenci w środkach komunikacji miejskiej i międzymiastowej czy pracownicy zatrudnieni w budownictwie (sztukatorzy, murarze, posadzkarze, malarze, cieśle, stolarze, dekarze, betoniarze, zbrojarze - przy każdej z tych grup bierze się również pod uwagę ich pomocników).


Grupa 3


Pracownicy, u których zachodzi konieczność kilkakrotnego starannego mycia rąk w czasie pracy - z uwagi na wymagania produkcji lub przepisów sanitarnych albo potrzeby mycia rąk i twarzy z brudu przylegającego do ciała. Przykładowo, są to pracownicy zatrudnieni przy obsłudze obrabiarek do metalu (tokarze, frezerzy, ślusarze narzędziowi), a także inni: spawacze, kierowcy pojazdów w transporcie i komunikacji samochodowej, lakiernicy, piekarze, cukiernicy, pracownicy zakładów gastronomicznych i żywienia zbiorowego.


Grupa 4


Pracownicy, u których zachodzi konieczność mycia rąk, twarzy i kończyn dolnych z brudu silnie przylegającego do skóry oraz pracownicy, u których zachodzi konieczność częstego mycia rąk z uwagi na stałe narażenie na stykanie się z substancjami trującymi lub szczególne wymagania związane z wykonywanymi czynnościami. Są to na przykład:

  1. pracownicy zatrudnieni przy przygotowaniu i układaniu mieszanek asfaltów drogowych, lakiernicy natryskowi,
  2. pracownicy impregnujący drewno,
  3. wulkanizatorzy wyrobów z gumy (na gorąco),
  4. pracownicy warsztatowi i monterzy mechaniki pojazdowej,
  5. pracownicy zaprawiający ziarno fungicydami,
  6. pracownicy zatrudnieni przy rozpylaniu środków ochrony roślin,
  7. pracownicy zatrudnieni przy konfekcjonowaniu lub wydawaniu nieopakowanych artykułów spożywczych.


Grupa 5


Pracownicy, u których zachodzi konieczność mycia górnej części ciała - z uwagi na duży stopień zabrudzenia - lub całego ciała - z brudu pochodzącego z substancji łatwo zmywalnych. Są to najczęściej pracownicy zatrudnieni przy obsłudze urządzeń w studzienkach i kanałach ściekowych, a także czyszczeniu i rozbiórce maszyn oraz urządzeń technicznych (silników, przekładni, kotłów) i czyszczeniu konstrukcji stalowych z rdzy i farby. Do tej grupy należą również osoby zajmujące się malowaniem farbą miniową oraz zatrudnieni przy produkcji i konfekcjonowaniu środków ochrony roślin i inni.


Grupa 6


Pracownicy, u których zachodzi konieczność mycia całego ciała z uwagi na bardzo duży stopień zabrudzenia lub stykania się z substancjami trującymi. Przykładowo, są to pracownicy wykonujący prace przy czyszczeniu zbiorników i cystern do przewozu mocnych kwasów oraz paliw, a także stykający się z silnymi truciznami (związkami arsenu, rtęcią, chromem). W grupie tej znajdują się również osoby zatrudnione:

  1. przy obsłudze urządzeń technicznych w kotłowniach technologicznych i centralnego ogrzewania opalanych stałym paliwem,
  2. przy produkcji wyrobów bitumicznych i asfaltowych,
  3. przy produkcji barwników anilinowych i siarkowych,
  4. w zakładach utylizacji.


Zmniejszanie zapotrzebowania na środki higieny osobistej


Czynnikami sprzyjającymi zmniejszeniu zapotrzebowania na środki higieny osobistej są, przede wszystkim, hermetyzacja procesów produkcyjnych, dbałość o warunki mikroklimatu, a także o stan higieniczny pomieszczeń pracy.


W miejsce wydawania środków higieny osobistej w naturze pracodawca może udostępnić pracownikom, w pomieszczeniach umywalni czy przedsionkach kabin ustępów, korzystanie z dozowników z mydłem w płynie lub innego typu i urządzeń do wydania ręczników papierowych bądź suszarek do rąk z nawiewem ciepłego powietrza.

Uwaga!


Bezwzględnie należy przestrzegać zakazu zatrudniania przy pracach z truciznami i robotach impregnacyjnych pracowników ze schorzeniami skóry, skaleczeniami, zadrapaniami bądź ranami.


Artykuł pochodzi z kwartalnika NORMAbhp.pl.

Autor: 


Jan M. Pióro
specjalista w zakresie prawa pracy,
biegły sądowy w dziedzinie bhp
 przy Sądzie Okręgowym w Warszawie