Impact gloves w praktyce – jak wybrać rękawice odporne na uderzenia

Fundamentem bezpieczeństwa w zakresie ochrony przed zagrożeniami mechanicznymi jest norma EN 388:2016+A1:2018. Większość specjalistów kojarzy ją przede wszystkim z testami odporności na ścieranie, przecięcie, rozdzieranie i przekłucie. Jednak norma EN 388 zawiera również kluczowy, często pomijany element – badanie odporności na uderzenia. To właśnie ten parametr wyróżnia prawdziwie profesjonalne rękawice ochronne od modeli podstawowych.

Rękawice odporne na uderzenia to konieczność w branżach takich jak przemysł ciężki, budownictwo, logistyka, przeładunki i magazynowanie, przemysł wydobywczy. Czyli wszędzie tam, gdzie pracownicy mają do czynienia z obsługą ciężkich narzędzi, montażem elementów metalowych, pracą przy liniach produkcyjnych, pracą z młotami pneumatycznymi czy manipulowaniem materiałami budowlanymi. Także rozładunek kontenerów, obsługa wózków widłowych, praca z paletami narażają pracowników na uderzenia. W tych środowiskach standardowe rękawice ochronne to zbyt mało – potrzebna jest zaawansowana ochrona przeciwuderzeniowa.

Kluczem jest oznaczenie literą P w kodzie normy EN 388. Prawidłowe oznaczenie to na przykład 3443EP, gdzie:

• 3 = poziom odporności na ścieranie

• 4 = poziom odporności na przecięcia

• 4 = poziom odporności na rozdzieranie

• 3 = poziom odporności na przekłucie

• E = poziom odporności na przecięcie

• P = potwierdzona odporność na uderzenia

Rękawice odporne na uderzenia często mają wielowarstwową konstrukcję, łączącą materiał bazowy, podszewkę i ochraniacze oraz wzmocnione szwy (np. nić kevlarowa). Do ich produkcji używa się materiałów odpornych na przetarcia i rozdzieranie (np. nylon, poliester HD, neopren).

Większość rękawic typu impact wyposażona jest w specjalne wzmocnienia na grzbiecie dłoni i palcach, wykonane z TPR (Thermo Plastic Rubber) – termoplastycznej gumy lub EVA (kopolimer etylenu i octanu winylu) – lekkiego i elastycznego materiału o właściwościach amortyzujących, który powstaje na bazie spienionego kauczuku syntetycznego. Rzadziej wzmocnienia te wykonane są z gumy naturalnej lub innych tworzyw. Te elastyczne panele są zwykle wszywane lub wtryskiwane w sposób trwały do materiału wierzchniego rękawicy. Ich zadaniem jest przejęcie energii uderzenia i zminimalizowanie jej wpływu na rękę.

Pomimo dodatkowych ochraniaczy, rękawice te muszą jednak umożliwiać swobodny ruch dłoni, być elastyczne w zgięciach palców i zapewniać dobrą chwytność (dlatego często mają wzmocnienia w części chwytnej wykonane z materiałów takich jak skóra syntetyczna, mikrofibra, nitryl lub poliuretan). Nowoczesne modele są zaprojektowane tak, by zapewniać wentylację (np. perforowane ochraniacze TPR), nie zwiększać potliwości dłoni i dobrze dopasowywać się do ich kształtu (np. za pomocą elastycznego mankietu lub rzepów).

Dobrym przykładem są tu rękawice ROBOTIC z linii Dragon marki REIS. Ich podstawę stanowi precyzyjnie dziana mieszanka nylonu z elastanem w ściegu 15, zapewniająca doskonałą elastyczność i trwałość. Część chwytna została pokryta nitrylem w technologii SANDY FINISH, co gwarantuje pewny chwyt nawet w trudnych warunkach pracy. Całość uzupełnia praktyczny ściągacz z dodatkową regulacją na rzep, pozwalający na idealne dopasowanie do każdej dłoni. Kluczowym elementem wyróżniającym ROBOTIC są strategicznie rozmieszczone wkładki TPR na kostkach i palcach.

Wybór właściwych rękawic odpornych na uderzenia to nie tylko kwestia zgodności z przepisami BHP. To przede wszystkim inwestycja w zdrowie pracowników i ciągłość produkcji. Koszt leczenia nawet jednego urazu dłoni wielokrotnie przewyższa wydatek na profesjonalne środki ochrony indywidualnej.