Rękawice antyprzecięciowe a ochrona środowiska

Noże, piły, szlifierki, a nawet arkusze zwykłego papieru – dla niechronionych rąk stanowią duże zagrożenie. Wystarczy chwila nieuwagi czy nieszczęśliwy zbieg okoliczności, by narazić je na głębokie, trudno gojące się rany, przecięcia nerwów, a nawet amputacje. Ale i mniejsze urazy, nieprowadzące do kalectwa, jak otarcia i płytkie skaleczenia, są na tyle uciążliwe, że i im należy zapobiegać. I tu przychodzi z pomocą norma EN 388, która określa, jakie wymagania muszą spełniać rękawice robocze chroniące przed zagrożeniami mechanicznymi. Norma ta określa poziom ochrony w pięciu kategoriach: odporność na ścieranie, odporność na przecięcie, odporność na rozdarcie, odporność na przekłucie oraz odporność na przecięcie przy dużym obciążeniu.

Odporność na przecięcie określana była przez lata testem Coupe – na podstawie liczby powtarzalnych ruchów, jakie musi wykonać obracające się ostrze, aby przeciąć próbkę rękawicy przy stałym obciążeniu i prędkości. Ponieważ jednak test ten ma ograniczenia, gdy chodzi o materiały o wysokiej odporności, w 2016 roku wprowadzono test z użyciem narzędzia o nazwie tomodynamometr, w skrócie: TDM (test ISO 13997). W tym badaniu sprawdza się, jak dużą siłę trzeba przyłożyć, aby nóż przeciął rękawicę na odcinku 20 mm. Ostrze przesuwa się po próbce pod różnym naciskiem, a każdy pomiar wykonuje się w nowym miejscu i świeżym ostrzem. Im większa siła, tym szybciej dochodzi do przecięcia materiału. Na podstawie wyników tworzony jest wykres pokazujący zależność między siłą a długością nacięcia. Ostateczny wynik podawany jest w niutonach – to wartość siły potrzebnej do przecięcia rękawicy. Najwyższy poziom ochrony przed przecięciem, oznaczony literą F, odpowiada 30 N, co oznacza bardzo wysoką odporność.

Dzięki zastosowaniu tej metody możliwe jest uzyskanie dokładniejszych wyników, co daje użytkownikom gwarancję, że rękawice zapewniają ochronę także podczas pracy z wyjątkowo ostrymi narzędziami i materiałami.

Klasyczne modele rękawic antyprzecięciowych wykonywane są z włókien o wysokiej odporności mechanicznej, takich jak włókna szklane, stalowe czy HPPE (polietylen o wysokiej gęstości). Zwykle uzupełnia się je powłoką z poliuretanu, nitrylu lub lateksu, poprawiającą chwytność i odporność na ścieranie. To rozwiązania skuteczne, ale oparte głównie na materiałach syntetycznych.

Coraz większą rolę w BHP odgrywa także troska o środowisko. Nowoczesne rękawice ochronne, w tym antyprzecięciowe, coraz częściej powstają z udziałem surowców naturalnych i materiałów z recyklingu. Dzięki temu produkcja generuje mniejsze obciążenie dla planety, a użytkownicy zyskują środki ochrony, które łączą bezpieczeństwo i odpowiedzialność ekologiczną.

Dobrym przykładem podejścia producentów do tworzenia nowych rozwiązań są rękawice BAMBOOCUT marki REIS, które łączą wysoki poziom ochrony przed przecięciami z ekologicznym podejściem do produkcji. Ich dzianina składa się w 40 proc. z naturalnego i odnawialnego włókna bambusowego, które poprawia komfort noszenia, przewiewność i odprowadzanie wilgoci. 23% składu tych rękawic to włókna stalowe – odpowiadające za wysoką odporność na przecięcia, a 22% to poliester z recyklingu. W składzie rękawicy jest również elastan – dla lepszego dopasowania i elastyczności.

Całość wykonana jest w bardzo gęstym ściegu 18 gauge, co przekłada się na wyjątkową manualność i doskonałe czucie trzymanych przedmiotów. Rękawice są powlekane nitrylem typu FOAM, który zwiększa odporność na ścieranie i rozdarcie, zapewnia pewny chwyt, a dodatkowo chroni przed działaniem smarów, olejów, tłuszczów i węglowodorów.

Rękawice BAMBOOCUT osiągają wysoki poziom odporności na przecięcie – poziom D w teście TDM – co oznacza skuteczną ochronę przy kontakcie z ostrymi krawędziami i narzędziami. Dzięki temu doskonale sprawdzają się w branży budowlanej oraz w przemyśle transportowym, gdzie dłonie są szczególnie narażone na uszkodzenia mechaniczne.